| تبليغات | X |
 من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم زبی آبی
ولی با خفت و خواری پی شبنم نمیگردم
Powered By BLOGFA |
اميد آن كه همه آفريدگان را فراخي و آرامشی شگرف در بر گيرد. بادا كه هر موجود زنده ، ناتوان و توانمند ، بلند يا كوچك ، كوتاه يا ميانه ، خرد يا بزرگ ، ديده و ناديده ، آنها كه در دور دست ها می زيند ، آنها كه نزديكند ، آنها كه پيشتر زاده اند ، آنان كه به انتظار زادنند . همگي به آرامش درون دست يابند . اميد آنكه كسي ، ديگري را نفريبد . هيچ كس به هيچ روي از ديگري بيزار نباشد . بادا كه هيچ كس از سر نفرت و بيزاري ، ديگري را بدخواه نباشد ، چونان مادري كه از بن جان يگانه فرزند خويش را از خطر در امان مي دارد . همت كنيم به پرورش خويش براي توجهی ژرف به همه موجودات زنده . دلی لبريز از عشقی بی كران به كائنات را به نمايش در آوريم . عشقی بی مرز با همه بلندی و ژرفناكی و گستره وسيعش ، عشقی بی هيچ دشمنی و نفرتی . اينك اگر ايستاده يا در حركت ، نشسته يا خفته ايد ، تا آنگاه كه مغلوب خواب می شويد ، تمام روح خود را وقف اين كار ، كه زندگی الهی می نامندش، كنيد. نوشته شده در ساعت 4:53 بعد از ظهر توسط سینا
با هر صدایی که میاد فکر میکنم تو اومدی
خنجر دلتنگی زدی
اون همه خاطراتمون
اینکه بگم پیشم بمون
درد منو نمی بینی
تو پیش من نمی مونی نوشته شده در ساعت 6:9 بعد از ظهر توسط سینا ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم به تو آری به تو یعنی به همان منظر دور به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور به همان سایه ،همان وهم ،همان تصویری که سراغش زغزل های خودم می گیری به همان زل زدن از فاصله ی دور به هم یعنی آن شیوه ی فهماندن منظور به هم به تبسم، به تکلم، به دلارایی تو به خموشی ،به تماشا ،به شکیبایی تو به نفس های تو در سایه سنگین سکوت به سخن های تو با لهجه شیرین سکوت شبحی چند شب است آفت جانم شده است اول اسم کسی ورد زبانم شده است در من انگارکسی در پی انکار من است یک نفر مثل خودم تشنه ی دیدار من است یک نفر ساده ،چنان ساده که از سادگی اش می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش آه ای خواب گران سنگ سبک بار شده بر سر روح من افتاده و آوار شده در من انگار کسی در پی انکار من است یک نفر مثل خودم تشنه ی دیدار من است یک نفر سبز ،چنان سبز که از سر سبزیش می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است اول نام کسی ورد زبانم شده است آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟ پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکی است ؟ حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود اینک از پشت دل آینه پیدا شده است و تماشاگه این خیل تماشا شده است آن الفبای دبستانی دلخواه تویی عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی
نوشته شده در ساعت 5:58 بعد از ظهر توسط سینا تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم...
نوشته شده در ساعت 8:48 بعد از ظهر توسط سینا
من زاده دامان غمم هیچ کسم نیست جز اشک در این غمکده فریاد رسم نیست ای درد بیازار مرا هرچه توانی خوش باش که می میرم و کس داد رسم نیست
نوشته شده در ساعت 7:32 بعد از ظهر توسط سینا این منم که تو را می خوانم نه پری قصه هستم در آفاق داستان و نه قاصدکی در یک قدمی تو من یک انسانم کسی که همواره به یاد توست سالهاست با رودخانه و آسمان زندگی می کنم برای کبوتران چاهی دانه می ریزم و ماه را به مهمانی درختان دعوت می کنم این تویی که مرا در تمام لحظات می بینی می نویسم تا تمامی درختان سالخورده بدانند که تو مهربانترین مهربانی پس آرام و گرم می نویسم دوستت دارم نوشته شده در ساعت 7:8 بعد از ظهر توسط سینا |
This Template Designed By Persian SDR Band - CopyRight © 2006 All Rights Reserved
